En dan..... ben je geslaagd!

Op het moment dat ik deze blog typ is het vijf maanden geleden dat ik de verlossende woorden uit de mond van mijn begeleider hoorde; gefeliciteerd, je hebt het gehaald! Ik vind het nog steeds onwerkelijk dat ik, iemand die ooit begonnen is op het speciaal onderwijs, uiteindelijk een hbo-opleiding heeft afgerond. Met recht een mijlpaal in mijn eigen studieloopbaan!
 

Het afstudeertraject was voor mij een van de moeilijkere dingen die ik ooit in mijn leven heb gedaan. Onderzoek doen, het schrijven van een scriptie, niet echt aan ‘mijn ding’ zal ik maar zeggen. Wat het traject nog lastiger maakte was de combinatie depressie en fibromyalgie (weken delen reuma). De fibromyalgie heb ik onder controle, de depressie daarentegen, die sloeg ongenadig toe. Achteraf gezien sluimerde het al een tijdje, maar dat even terzijde…

Ontzettend onhandig want het blokkeerde compleet mijn denkvermogen. Er gebeurde gewoon niks in die bovenkamer. Stil. Helemaal stil…….Ik kon niet meer nadenken. Zelfs de meest eenvoudige dingen zoals een boodschappenlijstje maken was al een heel gedoe, laat staan een scriptie schrijven waar je wel iets dieper over zal moeten nadenken. Super frustrerend, vooral omdat ik de opleiding zo graag wilde afronden en niet weer opnieuw wilde beginnen met een compleet ander onderwerp. Ik was er na bijna zeven jaar opleiding wel een keertje klaar mee.

Ik heb heel vaak gedacht om de handdoek in de ring te gooien. Gedachten als: ‘wie zit er nu op jou te wachten straks’, ‘je bakt er helemaal niks van’ en ‘dit ga ik nooit halen’, kwamen regelmatig voorbij. Vaak gevolgd door een enorme huilbui van frustraties en verdriet. Op een bepaald moment kwam er ook weinig meer uit mijn handen en was ik zo ontzettend moe dat alles teveel was. Het ging zo niet meer en besloot contact op te nemen met de opdrachtgever en mijn afstudeerbegeleider. Aan de ene kant luchtte het op, aan de andere kant voelde ik me behoorlijk bezwaard dat ik nog langer over het traject ging doen.

Gelukkig reageerde beiden goed op mijn situatie en besloten we de uren die ik zou werken aan de scriptie te halveren. Ik ging van twintig naar tien uur per week, dus iedere dag twee uur. Mijn studie volgde ik parttime, maar daar zal ik in een andere blog meer op ingaan.

Naast dat mijn uren werden verminderd begon ik de tips die ook wel voor uitstelgedrag (het thema van mijn scriptie) worden gegeven, toe te passen op mijn eigen situatie. Ik maakte een ‘to-do lijst' met kleine concrete en haalbare doelen. Elke dag ging ik met deze doelen aan de slag, net zo lang totdat ik het kon afvinken. Bij elk vinkje creëerde ik dan mijn eigen kleine succesjes. De stappen die ik zette waren soms erg klein, maar het waren stappen in de goede richting en dat telde!

Op dat moment kreeg ik ook hulp van een psycholoog, waar ik elke twee weken een afspraak mee had en tips en adviezen kreeg aangereikt om grip te krijgen op de depressie. We hadden namelijk, ongeveer een half jaar ervoor, besloten (in samenspraak met een psychiater) dat ik zou stoppen met de antidepressiva. Op die manier kon ik beter aanvoelen/ analyseren wat er mis ging en wat ik eraan kan doen om het inbedwang te houden. Daarnaast wilde ik af van het apathische gevoel wat de medicatie met zich mee bracht. Antidepressiva heeft zeker veel goeds gedaan voor mij, maar ik wilde het heel graag op eigen kracht kunnen bevechten. Niet het beste moment, maar wanneer is het dat wel?

Ik werd strijdlustig en wilde perse de eindstreep halen. Ik besloot dat ik mezelf positief moest toepreken. Dus dat deed ik. Elke keer als ik begon met mijn scriptie (het beginnen was vaak een enorme drempel) sprak ik mezelf toe: “Ik kan dit”, “Of ik het nu leuk vind of niet, ik moet dit doen anders kan ik niet verder met mijn leven” of “Kom op, even twee uurtjes werken en dan ben je er voor vandaag weer klaar mee”. Zomaar een greep aan gedachten die mij hielpen met focussen.

Ook het visualiseren of bedenken waarom ik de scriptie moest afronden waren ook een grote motiverende factor om het af te ronden. Weer even ‘back to basic’: waarom doe ik dit? De negatieve gedachten waren er zeker wel, maar kon ze steeds meer temmen, waardoor ze meer op de achtergrond raakten. Het klinkt nu wellicht makkelijker dan dat het werkelijk was, maar makkelijk was het zeker niet. 

Vooral de laatste weken waren stressvol (ik denk dat dit voor de meeste afstudeerders wel geldt) en ik maakte veel te lange dagen dan wat eigenlijk goed voor mij was. De pijn, de negatieve gedachten en het voortdurende sombere gevoel.....het putte mij compleet uit. Mijn vriend heeft mij dan ook de laatste paar weken veel geholpen met het herschrijven van mijn scriptie. Ik zat erbij en keek ernaar... letterlijk. 

Maar hoe ironisch ook, uiteindelijk heb ik twee uur voor de deadline mijn scriptie aangeleverd bij de drukker. Alles op het laatste moment… ;-)

Reactie(s)

Reactie* (maximaal 400 karakters)
E-mailadres*
Velden met een * zijn verplichte velden en noodzakelijk voor een juiste verwerking van het formulier
Nog geen reactie

Blogger/vlogger

 

Laura Bisschop

Mijn naam is Laura Bisschop, ben 33 jaar oud en 30 januari jl. afgestudeerd bij Saxion Hogeschool. Ik heb de opleiding Human Resource Management gevolgd, waar ik mezelf gespecialiseerd heb in re-integratie en loopbaanadvies. In totaal heb ik bijna 7 jaar gestudeerd omdat ik mijn studie parttime volgde in verband met mijn beperkingen (diverse vormen van reuma en recidiverende depressies). Per 1 juni ben ik begonnen met mijn proefplaatsing (vanuit de Wajong) bij UWV Werkbedrijf waar ik mensen die werkloos zijn geworden advies en ondersteuning biedt om de weg terug naar de arbeidsmarkt te vinden. Ik schrijf deze blogs omdat ik graag mijn ervaringen als 'student met een beperking' met anderen wil delen. In de blogs zal ik ingaan op hoe ik mijn studie gemanaged heb, hoe de overstap van studie naar werk bij mij verloopt en deel ik adviezen en tips m.b.t. het solliciteren en werken met een beperking.

laurabisschop1@gmail.com