Ik was gevallen met sporten

Ik was gevallen met sporten, niets bijzonders.
 

Tot ik in die week steeds meer last kreeg van mijn enkel. Toch maar even langs de fysio dus, die zag niets bijzonders. Dus tape eromheen en gaan met die banaan. Helaas was dat niet genoeg, mijn hele onderbeen deed erg veel pijn terwijl ik die week echt heel veel moest lopen. Schoolexcursie, stappen, afspraakje hier, ditje daar en zo maar door. En het ging met elke dag meer pijn doen. Mijn fysio vond dit erg raar en adviseerde mij om een röntgenfoto te laten maken, voor de zekerheid. Ook raadde hij mij aan om een brace te kopen voor mijn enkel omdat het wel eens mijn enkelbanden konden zijn.

Dus op naar de huisarts om die röntgenfoto te vragen, helaas had ik een vervanger die vond dat ik niet zo snel moest panikeren. Dus daar werd ik erg pissig op en heb ik ondanks haar ongenoegen toch een röntgenfoto gekregen. Maar helaas was daar niets op te zien, dus gingen we maar weer verder met de zoektocht naar wat het toch zou kunnen zijn.

Terug bij de fysio raadde hij mij aan om naar het ziekenhuis te gaan. Hij had alles gedaan wat hij kon en kon maar niets vinden. Ja, het deed verschrikkelijk veel pijn maar ook die brace had geen nut, meer kon hij er niet van maken. Wel raadde hij mij een goed ziekenhuis aan een dorp van mijn huis vandaan, dus daar gingen we dan. Naar god weet wat voor dokter nu dan weer.

Jammer genoeg duurde het één hele maand voordat ik die man zelfs maar kon zien. Geen behandeling, niets, alleen maar zien. Maar ja, ik had geen keus dus dat werd wachten. Terwijl ik destijds maar rond hobbelde met mijn brace omdat ie in ieder geval steun bood.

Een maand later waren we dus bij die dokter, het was een heel kort gesprek. Ik vertelde mijn verhaal en wilde hem zelfs foto’s laten zien waarop ik precies had getekend waar het pijn deed. Maar het enige wat die dokter deed was in mijn dossier kijken en zeggen ‘dat word een MRI’ en weg was ie weer. Oh, wat was ik kwaad. Hij had me niet eens aangekeken en ik heb dus een hele maand gewacht voor het zinnetje ‘dat word een MRI’.

Weer had ik helaas geen enkele keus en moest dus maar weer wachten op de MRI, die bijna twee maanden duurde voordat ik er aan de beurt kon. Dat vond ik echt belachelijk, ik kon bijna niet meer lopen. Ik had krukken en een rolstoel maar nee het was geen urgentie. Ik miste twee maanden school omdat ik de trap van het station niet op kwam, maar nee geen urgentie. Ik heb wat af lopen bellen daar en uiteindelijk werd ik op een lijst gezet. Een lijst voor mensen die eerder aan de beurt konden komen door een uitvaller.

Eindelijk dacht ik dat het geluk mij een beetje toelachte want er was daadwerkelijk een uitvaller en ik kon een maand eerder mijn MRI krijgen. Maar toen kwam de realiteit terug omdat ik twee weken moest wachten totdat de dokter mij de uitslag kon vertellen. En nee ik kon niet naar een andere dokter en nee het kon echt niet eerder. Dus ja daar zit je dan weer, te wachten.

Twee weken later, eindelijk bij de dokter, eindelijk mijn uitslag. Dit keer deed mijn dokter wel heel meelevend, met nadruk op deed want ik heb nog nooit z’n slechte acteur gezien. Er was namelijk niets uit mijn MRI gekomen en er waren geen behandelingen meer om te doen. Dus hij wilde me maar naar een revalidatiearts sturen om er mee te leren leven.

Daar was ik het niet mee eens, en oh wat was ik boos op die dokter. Maar weer had ik het gevoel van geen keus hebben. Gelukkig hoorde mijn moeder een week later van een gast bij haar op het werk over ICONE kliniek. Dat was een soort mini ziekenhuis wat was gespecialiseerd in orthopedagogiek. Ik hoorde over ICONE alleen maar goede dingen dus besloot ik daar heen te gaan.

Dus ik maak over de telefoon een afspraak, met de gedachte in mijn hoofd dat het wel weer een maand zou duren. Maar nee, ze verraste me door mij volgende week al te kunnen zien en vertelde me al gelijk dat er een grote kans zou zijn dat ik een scan zou moeten.

Die volgende week zat ik daar bij die dokter en ik kan je zeggen dat ik door de jaren heen een afkeer heb ontwikkelt voor doctoren. Maar dat was bij deze dokter absoluut niet het geval, hij begon gelijk met mij te praten en nam maar een moment de tijd om mijn dossier in te kijken. Hij luisterde écht naar mij en wist zelfs het een en ander van thaiboksen af, want daar had ik me mee geblesseerd.

Hij raadde mij inderdaad een scan aan en die zou gedaan worden door een van de dokters zelf, enige ‘probleem’ was dat het niet volgende week kon maar de week erna, want carnaval zat ertussen. Het grappige daaraan vond ik dat de receptioniste zich daarvoor uitgebreid voor verontschuldigde terwijl ik dus maar anderhalve week moest wachten. Dat is toch een heel verschil met twee maanden.

Toen was de dag van de scan aangebroken en zat ik in de stoel terwijl er een koud goedje op mijn been gesmeerd werd. De dokter die mij kwam scannen stelde zich eerst even voor en ook van deze dokter kan ik zeggen dat het een aangenaam persoon is, in tegenstelling met de meeste doctoren die ik heb ontmoet. Hij keek en hij deed maar vertelde ondertussen ook precies waar hij naar keek en wat hij zag, ik was niet zomaar een been, maar een echt persoon. En niets niet wachten op de uitslag, hij vertelde gelijk wat er aan de hand was met mijn been. Namelijk; een uit de hand gelopen zweepslag.

Een zweepslag is geen erge blessure en is eigenlijk een overbelasting van de aanhechting tussen bot en spier. Normaal gesproken hoeft dat niet zoveel pijn te doen, maar aangezien mijn fybromyalgie alles heel graag overdrijft was het bij mij uit de hand gelopen. De oplossing hiervoor: lopen, het langzaam weer opbouwen met pijnstillers.

En dat werkte! Een half jaar later loop ik weer, ren ik weer, sport ik weer. Heel soms heb ik er nog een beetje last van en moet ik nog steeds mijn spieren opbouwen, want daar was na 4 maanden niet lopen niets meer van over.

En dat is hoe een blessure uit de hand kan lopen.

Reactie(s)

Reactie* (maximaal 400 karakters)
E-mailadres*
Velden met een * zijn verplichte velden en noodzakelijk voor een juiste verwerking van het formulier
Nog geen reactie

Blogger/vlogger

 

Denise

Ik ben Denise van Uitregt en ik ben 19 jaar oud. Ik ben verandert van studie en ik doe nu gespecialiseerd pedagogisch medewerker (kinderopvang) bij summa. Ik heb Fibromyalgie en daardoor gaat niet alles zomaar vanzelf. Ik hou erg van schrijven en hoop dat ik jullie kan helpen met mijn verhalen.

denisevanuitregt@gmail.com