Onderweg naar een inclusieve samenleving

Eindelijk! Je zult wel denken, waar ik ben gebleven met mijn blogs, maar daar ben ik weer! Wegens drukte op het werk had ik het schrijven van de blogs even op een laag pitje gezet. Om nu weer terug te komen met frisse ideeën voor nieuwe blogs. Dit keer behandel ik wat er nodig is om verder te bouwen aan een inclusieve samenleving. Ik maak hiervoor gebruik van theorie en mijn eigen ervaring en ook vanuit mijn rol als sociaal werker.
 

Laat ik beginnen door te zeggen dat ik volop merk dat er een beweging gaande is waarin iedereen naar vermogen kan meedoen. Er komt steeds meer bewustwording dat mensen met een functiebeperking, handicap, arbeidsbeperking of anders werkend lijf welke naam je het wil geven gewoon willen meedoen en dezelfde wensen en behoeften hebben als mensen zonder beperking. Ik denk dat deze bewustwording een mooie eerste stap is om aandacht te creëren voor een groep waarvan we in Nederland er 2 miljoen hebben. Hierbij is tevens goed te realiseren dat het ons allen kan overkomen dat we een beperking krijgen, hetzij vanwege een ongeluk als vanwege de vergrijzing, waar we midden inzitten. Een inclusieve samenleving gaat ons dus allemaal aan en met deze wetenschap is het dus van zeer groot belang dat mensen hun talent en alle taken die het leven je geeft kunnen blijven vervullen. 

Hoe kunnen we hiervoor zorgen?  

Alle eerst is het van groot belang dat professionals en informele partners potentieel blijven zien bij mensen en inzoomen op talent en mogelijkheden van mensen. Dit lijkt zo simpel en vaak hoor je iedereen zeggen, dat al jaren te doen, maar de ervaring en de gesprekken met mensen door de jaren heen dat het niet zo simpel is. Niet uit onwil, maar vaak vanuit stigma ingegrepen, jij hebt autisme, dus een opleiding doen is dat wel verstandig? Zulke vragen horen niet meer in een inclusieve samenleving. In mijns inziens en uit allerlei onderzoek is beter te vragen: “goed dat je de opleiding gaat volgen', wat heb je nodig om dit te kunnen doen? Bij voorbaat mensen de deur wijzen zorgt niet voor het creëren voor optimale kansen voor iedereen en zorgt al helemaal niet voor de inclusieve samenleving die we aan het bouwen zijn met elkaar. Ik schrijf hier bewust de woorden bouwen en met elkaar, want we zijn er nog niet.  Voor deze samenleving in aanbouw zijn we iedereen nodig, dus dit bouwen kan alleen met elkaar. Wellicht zijn er mensen die geen opleiding kunnen volgen op grond van allerlei redenen, maar dit kun je alleen zeggen op individueel niveau en niet aan de hand van zijn of haar etiket, want omgeving en persoonlijkheid en allerlei andere omstandigheden kunnen ervoor zorgen dat iemand heus een opleiding kan doen of kan werken. Vaak is het wel mogelijk, maar is er vaak net even wat meer moeite en aandacht nodig dat deze mogelijkheden ook tot bloei komen. Dit vraagt dus een investering van alle betrokkenen, maar is enorm belangrijk, wanneer we ons niet willen laten leiden door vooroordelen of discriminatie. Denk daarbij ook niet in standaarden als iemand met autisme moet per definitie een baan met veel detail werk, maar ga samen met de coaches en instanties op onderzoek uit naar mogelijkheden, waarbij jezelf ook de ruimte geeft een tegenslag te verwerken, want leren en ontdekken kan immers alleen als er ook wel eens hobbels zijn.  Tevens moet niet worden voorbijgegaan aan de kansen die digitale middelen ons geven om maatwerk te leveren voor bijvoorbeeld de student, leerling of werknemer die minder tegen grote groepen kan. Bovendien kunnen ook mensen met beperkingen zich ontwikkelen. Zij kunnen  eventueel met ondersteuning van bijvoorbeeld Begeleid Leren van lectoraat Rehabilitatie van de Hanzehogeschool vaardigheden eigen maken. Hierbij is ook weer maatwerk het sleutelwoord. Ik denk tevens en met mij ook een onderzoeker,dat iedereen leerbaar is, alleen de manier waarop en het tempo is verschillend. Verder is van belang het maken van werkgroepen,  waarin alle partijen, zeker ook mensen met een beperking aangegeven tegen welke problemen ze aanlopen. Daarnaast geeft VNG als mogelijkheid het organiseren van een “Possible day” aan, waarin mensen met en zonder beperking elkaars talent leren kennen. Daarnaast beveelt de VNG aan om inclusie voor mensen met een beperking bij gemeentes samen te voegen met andere groepen als ouderen, migranten en LHBTI. Ik ben echter ervoor om de groep mensen met een beperking los te zien van de andere groepen, omdat ik anders vrees dat de aandacht voor mensen met een beperking als bijzaak wordt behandeld.  Er is op dit gebied nog genoeg 'werk aan de winkel' is mijn oberservatie. 

Onder de aandacht! Attention! 

 Het vraagstuk zou ook veel meer in de media moeten komen met een positieve insteek met niet de focus op de beperking maar het talent! Ik heb bijvoorbeeld over het  VN-verdrag amper wat op de landelijke media gezien. Daarnaast is het van belang dat je iemand binnen de organisatie werkt als een coördinator inclusie en zij ook praten met de mensen waar het beleid voor is, de mensen met een beperking. Wees daarbij ook bereid kosten te maken, want een ding is duidelijk: De inclusieve samenleving is nog niet uitgebouwd.  Hierbij is onderstaande kop van belang, want wel of geen geld eraan uitgegeven gaat altijd over keuzes en de vraag: Wat vinden we belangrijk?”  Om kosten binnen de perken te houden is het nodig zo vroeg mogelijk mensen met beperking om hun expertise te vragen en bij voorkeur vooraf. 

Van regel of wet naar ook: ‘Wij vinden dat het belangrijk is’

Ik denk verder dat het belangrijk is dat we een duidelijke visie vormen over inclusie en mensen met een beperking. Wat vindt de onderwijsinstelling van mensen met een beperking en wat vindt de werkgever of begeleider van mensen met een beperking? Het is daarbij belangrijk dat hierin de visie mogelijkheden mogelijk maken wordt meegenomen en de gedachte dat iemand niet zijn beperking is, maar deze slechts heeft.  Ik vind het goed dat we de wetgeving als VN-verdrag hebben, maar zie dit als basis en werk vooral aan inclusie, omdat je gelooft in ieders talent. Ik ben anders bang dat de mogelijkheden en de wil om de ander die misschien net iets anders vraagt tegemoet te komen op den duur niet houdbaar is, omdat de beslissing dan van buiten wordt opgelegd. Bovendien zal de werknemer of student met beperking het doorgaans voelen dat men hem of haar eigenlijk niet ziet zitten. Organiseer daarom regelmatig bijeenkomsten waarin ervaringen van mensen met een beperking worden gedeeld, zodat we open blijven kijken naar elkaa. r en ook mogelijkheden willen blijven zien. Garantie op een succesvolle plaatsing van opleiding of werk is er natuurlijk nooit 100%. Dit is er echter ook niet bij mensen zonder beperking en welke actie je in het leven ook neemt het zal altijd een kleine mate van risico met zich meebrengen. Juist daarom is het goed bewust te zijn waarom je doet wat je doet, afgezien van wetgeving. Uitgangspunt moet zijn de mens en zijn vraag wat die nodig heeft naar vermogen te kunnen meedoen. Dit kan in de onderwijssituatie zijn, maar ook op de werkplek of welke vorm van participatie ook.

Door het aannemen van mensen met een beperking met allerlei niveaus kan er laten zien worden dat inclusie meer is dan wet en beleid. Het is daarbij belangrijk dat collega’s de ander zien als waardevol en hen ook kansen geeft zonder hier angstig van te worden, want ieder brengt andere expertise met zich mee en wellicht heeft de persoon met de beperking zelfs dezelfde opleiding als jij, dus versterk elkaars talent!

 

De inclusieve samenleving is dus nog lang niet af. Het vraagt de komende jaren nog de aandacht van ons allen, waarbij de eerste stap bewustwording in gang is gezet. 

 

Reactie(s)

Reactie* (maximaal 400 karakters)
E-mailadres*
Velden met een * zijn verplichte velden en noodzakelijk voor een juiste verwerking van het formulier
Reactie door: M.baltag@middin.nl • 24 november 2018 • 21.28 uur
Een hele mooie initiatief voor de mensen met beperking . Al de mensen laten studeren en de baan krijgen die bij ze past. Vanzelfsprekend de studie aanpassen en krijgen die bij je past. Iets met een beperking doen die je energie van krijgt ipv kosten.

Blogger/vlogger

 

Johan Weishaupt

Mijn naam is Johan weishaupt. Ik werk op de Hanzehogeschool als projectmedewerker,trainer en onderzoeker. ik ben erg gedreven in de missie een inclusieve samenleving te creëren . De reden waarom ik hier blog is, omdat ik vind dat de mogelijkheden van mensen met een beperking vaak niet gezien worden. Dit platform kan hier mogelijk aan bijdragen dit te verbeteren.

j.a.weishaupt@pl.hanze.nl

Recente blogs & vlogs