Re-integratie:hoe verder? Na een revalidatietraject weer het studentenleven op te pakken.

Ploeterend tussen de bladeren. Een weg banend door een oerwoud van groen. Vogels fladderend boven het groen uit. Fladderend door het oneindige, blauwe luchtruim. Onbezorgd en vrij. Voor die vogels is er alleen het hier en nu. Verder niets. Geen angst, pijn, verdriet, zorgen voor morgen en van gisteren, verplichtingen, deadlines… Mijn ademhaling gaat sneller bij deze gedachten. Want ik word verblind door al het groen. De bladeren. De bladeren lijken allemaal in één keer op mij af te komen. Een diepe zucht. Momenteel het enige geluid in het oerwoud. De vogels zijn verder gefladderd en voor de rest lijkt het stil in de jungle van groen. Ik denk na. Dit is momenteel mijn hier en nu. Hoe hard ik ook probeer, probeer en blijf proberen het lukt mij niet om een weg te banen door de bladeren. Om weg te fladderen en zo vrij te zijn als de vogels in het luchtruim. Ik ga zitten midden tussen de bladeren en staar naar de lucht. Geen spatje blauw te bekennen. Alleen maar groen. Overal. Ik wil opgeven. Kon ik maar opstijgen, mijn vleugels uitslaan en wegvliegen het oneindige blauw van het luchtruim in. Nog steeds naar de lucht starend zak ik verder weg in deze verlangen. Verlangen om vrij te zijn van gedachten en uit deze jungle te komen. Op dat moment voel ik een tak in mijn gezicht slaan. Ik schrik en sta abrupt op. Midden in het groen. Vastberaden. Tijd om onrealistische verlangen te doorbreken. Om te genieten van een oerwoud van groen. Want dit is momenteel mijn hier en nu.
 
Wat hierboven beschreven staat is natuurlijk geen echte situatie, maar een schets van hoe het kan voelen om verdwaald te kunnen zijn in je eigen gedachten en gevoelens. In deze blog wil ik het graag hebben over re-integratie: hoe verder? Na een revalidatietraject weer het studentenleven op te pakken. Misschien heb je wel al bedacht bij het lezen van bovenstaand dat dat heel erg ingewikkeld kan zijn. Ja, dat klopt. Dit kan ik zeggen vanuit eigen ervaring. Voor iedereen die weer na om wat voor redenen dan ook studie of werk gaat oppakken. Voor iedereen die wel eens verdwaald is in een jungle van groen vol gedachten, gevoelens en verplichtingen. Voor iedereen die het gewoon interessant vindt om te lezen. Nog een paar weken en dan terug naar de studie. Onwijs spannend. En dat niet alleen, daarnaast loopt ook nog mijn revalidatietraject ten einde. Wat heb ik daar veel van geleerd de afgelopen anderhalf jaar! Verschillende therapieën, veel oefenen en tools gekregen om mijzelf te hervinden, meer zelfvertrouwen te krijgen en te functioneren als mijzelf met een oogaandoening die gepaard gaat met slechtziendheid. Heb ook mooie kansen gekregen en weet niet of ik wel theater had durven doen als ik niet slechtziend was geworden. Eén van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb en meeneem tijdens het re-integreren is om een goed onderscheid te maken en een balans te vinden tussen wat moet (verplichtingen) en waar je plezier aan beleeft en ontspanning biedt (vrijetijdsbesteding). Nu kunnen deze begrippen door elkaar heen lopen want verplichtingen kunnen ook plezier geven en vrijetijdsbesteding kan ook verplichtingen bevatten. Balans is dus het sleutelwoord. Ik heb op een andere manier leren denken en samen met praktische tools de kracht gekregen om mijn studie op te pakken. Acceptatie van soms verdwalen in de jungle vol groen waar de valkuil van onzekerheid, twijfels en angst op de loer ligt. Want daar ben je mens voor. Een concrete situatie is dat ik deze zomer hard aan het werk ben aan het assessment die ik nog moet behalen en vrijwel direct na de zomervakantie plaatsvindt. Om in de vakantiesferen te blijven: het resultaat komt vanzelf, de weg door de bladeren heen als je ook geniet van de reis. Zijn in hier en nu. Met een planning ernaast. Stap voor stap. Of waar ik op dat moment inspiratie aan heb om aan te werken. Vanzelf merk ik hoe meer een idee een concept wordt en vorm krijgt en feedback vraag en krijg, het eigenlijk best wel leuk is om die onwijs enge toets te maken. Groepswerk van vier tot zes studenten alleen te moeten doen heeft ook zijn voordelen. Een interessante uitdaging. Ook omdat ik best wel last kan hebben van uitstelgedrag. Uitstelgedrag pak ik soms aan door tegen mijzelf het volgende te zeggen: Een uurtje hard aan de slag en daarna rust. En dan gelijk opstaan, spullen pakken en aan de slag. Maar hoe doe ik dit nu allemaal concreet? Onderstaand wat ik doe om zo productief mogelijk te zijn, bewust te zijn van uitstelgedrag, dit aan te pakken, maar wel een oog houdend op mijn fysieke en psychische gesteldheid. Kijkend naar komt het uitstelgedrag door omdat ik niet wil of zijn er andere redenen? Niet helemaal fit voelend? Eerst rusten en later de verplichtingen doen maakt dat ik in ieder geval productiever kan zijn. Ten eerste schrijf ik heel veel met pen op papier. Concepten, planningen, eerste opzet voor wat ik schrijf. Met vulpen. Vooral die van het merk Kaweco zijn aan te raden, mooie kleurtjes en de eerste die niet lekt bij mij (vingers onder de inkt is iets minder fijn). Niets commercieels. Vervolgens uit te werken op mijn laptop. Daarnaast doe ik voor ik aan het werk ga altijd mijn haar vast. Eventjes fysiek bezig zijn. Ik weet niet wat dat precies is, maar vind dat fijner werken. Anders ga ik ermee spelen, net zoals met een pen wanneer deze binnen handbereik is. Vaak in een knotje, speldje en nu mijn haar iets langer is prop ik ook wel eens een soort van vlecht erin. daarnaast kan helpen wanneer je verdwaald raakt in het beschreven oerwoud van gedachten en gevoelens een fysieke oefening. Bedenken waar ben ik, wat zie ik, wat hoor ik. Voeten plat op de grond zetten en rustig in en uit ademen. Basaal de aandacht terugbrengen naar je lichaam, het hier en nu. Mijn planning bestaat uit wat te doen in stappen ook uit aandachtspunten (met name bij herkansingen) en belangrijke data. Voor het eerst heb ik dit toegevoegd in een planning en merk meteen dat dit werkt om alles overzichtelijk te houden. De data zijn ook nog onderstreept. Concentratie playlisten op een muziek streamingsdienst. Rustige muziek, maar geen klassieke in slaap val muziek. Telefoon uit het zicht leggen en op stil kan ook heel erg goed werken. Dit was een tip van mijn studentendecaan en werkt voor mij zo goed dat die zelfs daar wel eens zomaar ligt. Even geen telefoon kan ook helpen even uit de verplichtingen te komen en te ontspannen. Maar mijn ogen laten sowieso niet de hele dag een beeldscherm toe. Mijn grootste aandachtspunt is nog steeds (op tijd) hulp vragen en complimenten accepteren. Vorige maand heb ik mijn inspiratiebron Chloë Agnew eindelijk mogen ontmoeten en ze zei: ‘’You’re beautiful!’’ En ik vanbinnen echt niet, maar zei: ‘’Thank you. ‘’ Vervolgens hadden wij een mooi gesprek en ze vroeg naar mijn slechtziendheid. Daarna zei ze:’’ I’m so sorry you have to go through that, here you have a hug.’’ Toen dacht ik dit is geweldig, dit is wat vertrouwen geeft, gelukkig maakt en energie geeft. Simpel een positieve zin en een knuffel, een blijk van medeleven, maar vooral even echt contact te maken met een ander. Belangrijk aspect om te kunnen en blijven groeien, maar ook kleine geluksmomentjes te hebben. Met anderen en jezelf. Heb haar uiteraard ook gecomplimenteerd met haar prachtige concert. Laatste: een luchtzuiverende plant! Sinds ik deze heb aangeschaft heb ik haar een naam gegeven: Emilia. Emilia helpt echt bij concentratie, rust, beter slapen, een schonere lucht en zorgt voor meer zuurstof! En Emilia hoeft maar 1x per week water wat ook erg fijn is. Tot slot: onthoud dat een nieuwe stap nemen spannend is en jij dit ook zo mag ervaren. Dit heb ik ook al erg vaak te horen gekregen en weet dat het lastig is om door te laten dringen, maar soms mag je echt eventjes neerzakken in een jungle vol met bladeren om later weer verder te ploeteren maar vooral te genieten van de omgeving en de ontdekkingstocht van het (jongvolwassen) leven, het grootste avontuur.

Reactie(s)

Reactie* (maximaal 400 karakters)
E-mailadres*
Velden met een * zijn verplichte velden en noodzakelijk voor een juiste verwerking van het formulier
Nog geen reactie

Blogger/vlogger

 

Jessica de Vroege

Hallo! Mijn naam is Jessica. Ik ben studente Social Work aan de Hogeschool Rotterdam en ik studeer met een visuele beperking. Ik hoop met mijn blogs voor H+S te bereiken om andere studenten te informeren, herkenbaarheid, een lagere drempel en vooral dat het leuk is om te lezen! Mijn meest kenmerkende eigenschappen zijn oplossingsgericht, enthousiast, spontaan en creatief. In mijn vrije tijd vind ik het leuk om te tekenen, schrijven, naar het theater te gaan (of zelf te spelen) & ontdek ik graag nieuwe plaatsen, van steden tot koffietentjes! Liefs en veel leesplezier!

0929067@hr.nl